Showing posts with label కరోనా. Show all posts
Showing posts with label కరోనా. Show all posts

Saturday, 16 May 2020

ప్రపంచం చూపు ఇండియా వైపు అంటున్న చైనా


జనరిక్ ఔషధాలను వ్యాక్సిన్లను పెద్ద ఎత్తున ఉత్పత్తి చేసే దేశాల్లో భారతదేశం కూడా ఒకటి. కోవిద్ 19 వైరస్ కు సంబంధించిన వ్యాక్సిన్‌ను కనిపెట్టడంలో కూడా భారతదేశం కీలకమైన పాత్రను పోషించగలదని ప్రపంచ దేశాలన్నీ గట్టిగా నమ్ముతున్నాయి.
కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ఆఫ్ చైనాతో గట్టి సంబంధాలు కలిగిన ఒక ప్రముఖ చైనా న్యూస్ పేపరు ఇండియా ఫార్మాసూటికల్ శక్తిని గూర్చి ఈ మధ్యనే ఇలా వ్రాసింది -
"భారతదేశంలో వ్యాక్సిన్ ఉత్పత్తిరంగాన్ని పరిశీలిస్తే ఆ దేశం యొక్క ప్రగతిశీలత అర్థమవుతుంది. ఔషధాలను అభివృద్ధి చేసేందుకుగాను భారతదేశంలో శాస్త్రీయ పరిశోధనలు చాల బలంగా జరుగుతున్నాయి. జనరిక్ ఔషధాలు మరియు వ్యాక్సిన్ల తయారీలోను, ఉత్పత్తిలోను ప్రపంచంలోని అగ్రగామి దేశాలలో భారత్ ఒకటి. ఈ విధంగా వ్యాక్సిన్ ను స్వయంగా అభివృద్ధి చేసుకుని ఉత్పత్తి చేసే శక్తి గలిగిన భారతదేశం, ఇతరుల సహాయం లేకుండా తనకు తానుగానే కోవిద్ 19 పై పోరాటం చేయగలదు. ప్రపంచంలోనే అత్యధిక జనాభా కలిగిన దేశమైనప్పటికీ, వ్యాక్సిన్ కు తమ దేశంలోనే చాలా డిమాండ్ ఉన్నప్పటికీ, అతి తక్కువ కాలంలోనే వ్యాక్సీన్ సాధించగల సామర్థ్యం భారతదేశం సొంతం. అటువంటి సామర్థ్యం ప్రపంచంలో మరే దేశానికీ లేదు. ఈ సందర్భంలో అంతర్జాతీయ గ్లోబల్ వ్యాక్సిన్ ఇండస్ట్రియల్ గొలుసుకు తన సహకారాన్ని అందించడంలో భారతదేశం ప్రముఖమైన పాత్రలను పోషించగలదని మేము హృదయపూర్వకంగా నమ్ముతున్నాము."
ఈవిధంగా, ఇంతగా ఒక చైనా పత్రిక భారత దేశాన్ని ప్రశంసించడమా? ఏమిటి కారణం?
దాని జిత్తులు దానికి ఉన్నాయి.
కరోనా రోగంపై పోరాటంలో వ్యాక్సిన్ ఉత్పత్తి చేయడం ద్వారా ఆర్థికంగా లాభ పడుతున్నది కేవలం చైనా మాత్రమే కాదని, వ్యాక్సిన్ తయారు చేసి ప్రపంచవ్యాప్తంగా వివిధ దేశాలకు అమ్మడం ద్వారా భారతదేశం కూడా విపరీతంగా లాభపడుతుందని ప్రపంచానికి చాటి చెప్పడమే దాని ఉద్దేశం.
నిజానికి అనేక శతాబ్దాలుగా భారతదేశం యొక్క ఔషధాల తయారీ మరియు ఉత్పత్తి సామర్థ్యం చైనాకు తెలిసినంతగా బహుశః మరే ఇతర దేశానికీ తెలియదు.
తమ చైనా దేశంలో కంటె మెరుగైన ఆరోగ్యాన్నిభారతదేశంలో చవకగా పొందవచ్చుననే ఆశతో తమ దేశానికి వైద్యం కోసం వచ్చిన అనేక మంది చైనీయుల ప్రాణాలను భారతదేశం కాపాడింది.
ఈ నిజాన్ని అదే చైనా న్యూస్ పేపర్ ఒప్పుకుంది కూడా. కాలేయానికి సంబంధించిన జబ్బులను, క్యాన్సర్ జబ్బును నయం చేసుకొనేందుకు తగిన చికిత్స కోసం, ఔషధాల కోసం భారతదేశానికి వెడుతున్న చైనీయుల సంఖ్య రాను రాను మరింతగా పెరుగుతూ ఉన్నదని ఒప్పుకుంది.
ఈ విధంగా చైనీయులు భారతదేశం వైపు ఆకర్షింపబడడానికి కారణం కేవలం భారతదేశంలో వైద్య సేవలు తక్కువ ధరలకు లభించడం మాత్రమే కాదని, అవి చాల ఉన్నత స్థాయికి చెందినవై ఉండటం కూడా కారణమేనని ఒప్పుకున్నారు.
చైనాలో ఒకానొక శస్త్రచికిత్స జరుగుతున్నపుడు రక్తాన్ని ఎక్కిస్తున్న సమయంలో ఒక చైనా రోగి హెపటైటిస్-సి రోగానికి గురికావడాన్ని ఆ పత్రిక ప్రస్తావించింది. ఇక చైనాలో లాభం లేదని ఆమె మంచి వైద్యం కోసం భారతదేశం పోవడానికి నిశ్చయించుకొన్నది.
అలా భారతదేశానికి రావడానికి ముందే ఆమెకు లివర్ ఫైబ్రోసిస్ వ్యాధి మధ్యమస్థాయిలో ఉన్నది. అది సిర్రోసిస్ కు లేదా లివర్ క్యాన్సర్ కు దారితీసే అవకాశాలు మెండుగా ఉన్నాయి.
అయినప్పటికి స్వదేశమైన చైనా దేశంలో చికిత్స చాలా ఖరీదైనది మాత్రమే కాక కనీసం సత్ఫలితాలను కూడా ఇవ్వకపోవడంతో ఆమె మెరుగైన వైద్యంకోసం భారతదేశానికి పోవాలని నిశ్చయించుకుంది.
అటువంటి స్థితిలోనే చివరకు ఆమె భారతదేశానికి వచ్చింది. భారతదేశపు వైద్యుల అంకితభావం, ప్రైవేటు వైద్యశాలల్లోని పరిశుభ్రత ఆమెకు ఎంతగానో నచ్చాయి. చైనాలో క్రిిక్కిరిసి పోయి ఉండే వైద్యశాల మాదిరిగా కాకుండా, భారతదేశపు ప్రైవేటు వైద్యశాలలు పరిశుభ్రమైన హోటళ్లలా ఉన్నాయి.
చవకైన భారతదేశపు ఔషధాలను చైనాకు స్మగుల్ చేసేందుకు చైనీయులు గతంలో ఏ విధంగా ప్రయత్నించారో కూడా ఆ పత్రిక వెల్లడించింది.
నిజమే.
గత అనేక సంవత్సరాలుగా భారత దేశం ఉన్నతస్థాయి ఔషధాలను అభివృద్ధి పరచి అందించడం ద్వారా, ప్రైవేటు రంగంలో అద్భుతమైన వైద్య వ్యవస్థను సృష్టించడం ద్వారా ప్రపంచానికి తన సేవలను నిశ్శబ్దంగా అందిస్తూ వస్తోంది.
BCG, మంప్స్, పోలియో, న్యూమోనియా, రూబెల్లా, మెనింజైటిస్, మీజిల్స్, ఇంకా అటువంటి అనేకవిధాలైన రోగాలకు తగిన మోతాదులో వ్యాక్సిన్లను తయారు చేయగల వివిధ సంస్థలకు భారతదేశం నిలయంగా మారింది.
ప్రస్తుతం కోవిడ్ 19 కు వ్యాక్సీన్ కనిపెట్టేందుకు ఒక అరడజను భారతదేశవైద్యసంస్థలు ముమ్మరంగా ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాయి.
Serum ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ ఇండియా ఈ సంస్థలలో ఒకటి.
తయారు చేసిన డోసుల సంఖ్య పరంగా చూసినా, లేదా అవి ప్రపంచ వ్యాప్తంగా అమ్ముడుపోయిన సంఖ్య పరంగా చూసినా ప్రపంచంలోకెల్లా వ్యాక్సిన్లను అభివృద్ధి చేసిన అతి పెద్ద సంస్థ ఇదే.
ఈ సంస్థ ప్రపంచవ్యాప్తంగా 165 వివిధ దేశాలకు దాదాపు 20 రకాల వ్యాక్సిన్లను అందిస్తోంది.
ఈ విధంగా భారతదేశపు ఘనతను గుర్తించిన ప్రపంచ దేశాలన్నీ కరోనా మహమ్మారిని అరికట్టేందుకు యావత్ప్రపంచం ఒక్కటై పోరాటం చేస్తున్న ఈ సందర్భంలో కూడా భారతదేశం తమకు తగిన ఔషధాన్ని తయారుచేసి అందించగలదని ఆశిస్తున్నాయి.
వ్యాక్సీన్ ను ఎవరు కనిపెట్టినప్పటికీ, ఎక్కడ కనిపెట్టినప్పటికీ అది త్వరగా జరగాలని, సమస్తప్రజలు సంపూర్ణ ఆరోగ్యవంతులు కావాలని ఆశిద్దాం.
వీడియో - కరోలినా గోస్వామి

వలస కార్మికులు


అశోకుడు బాటల వెంబడి చెట్లను నాటించెను, అంటే అదో చరిత్రా అంటూ ఈసడించి పారేశాం. నాగరికత డిమాండ్లకు తలవొగ్గి విశాలమైన రోడ్లు అవసరమై దారికి అడ్డు వచ్చిన ప్రతి చిన్నాపెద్దా చెట్టును నిర్దయగా నరికిపారేస్తూ ఉంటే, మనం కనీసం పట్టించుకొనడం కూడా మానివేశాం.
అక్బరు ఫతేపూర్ సిక్రీని కట్టించెను, సలీం అనార్కలిని ప్రేమించెను, షాజహాను తాజమహలును కట్టించెను అంటే రకరకాల పరీక్షల్లో మార్కుల కోసం వాటిని గుర్తు పెట్టుకుని వారు చాలా ఘనులు అనుకుంటాం. కాని, మన ప్రాంతాలలోనే ఫలానా జమీందారు లేదా ఫలానా పాలెగాడు బావులు త్రవ్వించెను, వాపీకూపతటాకాలు నిర్మించెను అని నిజమైన చరిత్రను చెప్పేవారు కూడా లేరు. మనకు సంబంధించి జమీందార్లు పాలెగాళ్లు దోపిడీదారులు ముఠానాయకులు మాత్రమే. వాళ్ల బూర్జువా గుర్తులు కూడా మిగలడానికి వీల్లేదు పూడ్చేయండిరా, ఆక్రమించండిరా అంటూ వాటిని దుంపనాశనం చేశాం.
ఫలానా శెట్టి ప్రయాణికులు తల దాచుకొనేందుకు తమ తల్లిదండ్రుల పేరిట సత్రాలు మండపాలు కట్టించెను అని ఎక్కడైనా వింటే కోటికి పడగలెత్తిన ఆ శెట్టి బీదవాళ్లను దోచి సంపాదించినదేలే (???) అంటూ వాళ్ల ఔదార్యాన్ని తీసి పడేశాం. ఏ మండపాల క్రింద ఏ నిధులు దాచారో అంటూ దొంగలు వాటిని తవ్వేసుకుని పోతే, ఆ మిగిలిన స్తంభాలను రాళ్లను కూడా ఇంకెవడో ఎత్తుకుపోయి అమ్ముకుంటే మనకు చీమ కుట్టినట్టు కూడా అనిపించలేదు.
విలాసవంతమైన మన బైకుల్లో కార్లల్లో బస్సుల్లో ఎంత దూరమైనా అలసట లేకుండా పోగలం కాబట్టి మనకు చెట్ల నీడ అవసరం లేదు.
మధ్యాహ్నాల పూట, రాత్రి వేళల్లోనూ కూడా మనం ఆగకుండా ప్రయాణం చేయగలం కాబట్టి సత్రాల అవసరం మండపాల అవసరం లేదు.
మనవి ఏసీ వాహనాలు కాబట్టి, అలసిపోవడానికి అవకాశమే లేదు, తినడానికి కూడా ఎక్కడా ఆగనవసరం లేదు, ఒక బాటిల్లో లీటరు నీరు పూర్తిగా అయిపోయే సమయానికి మనం మన ఊరికి చేరుకోగలం కాబట్టి దారిలో ఎన్ని బావులు పూడిపోయినా మనకేం నష్టం లేదు.
ఎందుకంటే మనం అతివేగవంతమైన తరానికి చెందినవారం అంటూ కాలర్లెగరేశాం.
చివరికి మన వేగం ఎంతవరకు వచ్చింది? ఈ రోజు వలస కార్మికులు తమ కుటుంబాలతో సహా సుదీర్ఘగమ్యాలకు నడుచుకుపోతూ ఉన్నపుడు దారుల వెంబడి చెట్లు, బావులు, మండపాలు ఉండి ఉంటే వారు ఇంతటి శ్రమ పడేవారు కాదు కదా అన్న ఆలోచన ఎంతమందికి వచ్చింది?
మన చరిత్రను మనమే ఈసడించుకున్నాం. ఎవడు బడితే వాడు దానితో ఆడుకుంటూ ఇష్టం వచ్చినట్టు మార్చివేస్తూ మన మహారాజులను బూజులంటే ఆహా ఓహో అన్నాం. ప్రజలను కన్నబిడ్డల్లా చూసుకున్న మన పూర్వపు పరిపాలకులను కూడా పరిపాలన చేతగాదు అని, నిజానికి పరమకర్కోటకులైన విదేశీపాలకుల చరిత్రను కప్పిపుచ్చుతూ వారే లేకపోతే మన దేశానికి ఒక సాంస్కృతికమైన గుర్తింపు లేదు అని ఎవడో అంటే ′′చూశావా ఈ ఎవడోగాడొచ్చి చెప్పకపోతే మనకు నిజాలు ఎలా తెలిసేవి′′ అని నిట్టూర్చాం.
మన సంస్కృతిని మనమే చాదస్తం అంటూ అపహాస్యం చేసుకున్నాం. మన పూర్వికులలో ధనవంతులైనవారి ఔదార్యాన్ని మనమే ఎగతాళి చేసుకున్నాం. వారి ఘనకార్యాలను అబద్ధాలన్నాం. వారి గుర్తులన్నీ చెరిపివేయబడుతుంటే నిమ్మకు నీరెత్తినట్టు ఉన్నాం.
పేదవారికి డబ్బులు పంచేది మాత్రమే సంక్షేమప్రభుత్వమని అభిమానులందరం జేజేలు కొడుతూ ఆయా ప్రభుత్వాలను నెత్తికెత్తుకున్నాం. అంతేగాని, ఆ పేదవారికి శాశ్వతలాభదాయకమైన పథకాలు ప్రవేశపెట్టరేం అని ఎన్నడూ మనం అడగనే అడగలేదు.
ఇలా మన పూర్వికులనుండి మనకు వారసత్వంగా రావలసిన క్రియాశీలత్వం, ఔదార్యం, సమయస్ఫూర్తి మొదలైన గుణాలన్నిటినీ పాక్షికంగా పోగొట్టుకుని, ఇప్పుడిదేదో హఠాత్తుగా వచ్చిపడిన సమస్య అన్నట్టు వలసకార్మికుల కష్టాలను చూసి కన్నీళ్లను కార్చేస్తూ ఎవరెవరికో శాపనార్థాలను పెడుతున్నాం.
అన్నిటికీ మూలకారణం మన అలసత్వమే. మన నిర్లక్ష్యమే. మన ఆత్మవిశ్వాసలోపమే. మన అవగాహనారాహిత్యమే. మన స్వార్థమే.
ఎవరెవర్నో తిట్టడం వలన లాభం లేదు. ఇప్పటికి వారిని చేతనైన విధంగా ఆదుకుందాం.
కేవలం కూటికోసం వలసపోవలసిన అవసరం లేని పాలనను అందించగలిగిన ప్రణాళికలను వేసే ప్రభుత్వాలను మాత్రమే ఇకపై ఎన్నుకుందాం.

Friday, 15 May 2020

వామనగుంటలు



సుదీర్ఘమైన కరోనా సెలవుల్లో నిత్యం ఒకే రకం ఆటలతో విసిగిపోయి క్రొత్త ఆటలు నేర్పించాలని తనను ఆశ్రయించిన మనుమరాళ్లు లతిక ప్రేరణలకు ఒక పాతకాలం ఆటను పరిచయం చేస్తున్న తాత చిదానందరెడ్డి గారు.

అనంతపురం జిల్లాలో రాయదుర్గం దగ్గర గుమ్మఘట్ట గ్రామంలోని దృశ్యం.  

ఆట పేరు #వామనగుంటలు

చింతపిక్కలను గాని, ఆముదం గింజలను గాని, గుళిగింజలను గాని, వేప విత్తనాలను గాని ఉపయోగించి మేము కూడా మా వూరిలో ఆడేవాళ్లం చిన్నప్పుడు.  మా ఆటను మీరాడుతున్నారే అని ఆడపిల్లలు గేలి చేస్తే ఉడుకుమోత్తనంతో మగపిల్లలం ఆడడం మానేశాం.  😕

అందుకే మగపిల్లలకంటే ఆడపిల్లలకు పంపకం లెక్కలు బాగా తెలుస్తాయని పెద్దలు మిమ్మల్ని చూసి నవ్వేవారు.  (కడుపు నిండా) పెట్టేది వాళ్లే కాబట్టి పంపకాలు వారు నేర్చుకోవలసిందేనని తీర్మానించేవారు.  

భిక్షాన్నాన్ని భీముడికొకరకంగా, తనతో పాటు మిగిలిన నలుగురు పాండవులకు ఒక రకంగా పంచిన కుంతీదేవమ్మ కూడా చక్కగా వామనగుంటలాట నేర్చిన తల్లి అయ్యుండవచ్చునేమో.

ఆయుధం పట్టనన్న శ్రీకృష్ణుడు ఒక్కడే కదాని అతడిని పాండవపక్షానికి వదులుకుని, అతడి సైన్యాన్ని పరమానందంగా తన పక్షానికి తీసుకుని  దుర్యోధనుడు వేసిన ఒక్క తప్పటడుగు ఘోరమైన ఫలితాన్ని ఇవ్వడానికి కారణం అతడు వామనగుంటలాట నేర్వకపోవడమే అయ్యుంటుంది.  అతడు నేర్చుకొనే సమయంలో దుశ్శల చీ చీ, ఆడపిల్లలాట నువ్వాడుతున్నావే అనుంటుంది.  ఈ అభిమానధనుడు ఆట నేర్చుకొనడం మానేసి ఉంటాడు!

అసలు ఈ పంపకం ఆటను మన ఆర్థికవేత్తలు నేర్చుకుంటే మోడీ గారు ప్రకటించిన ₹20 లక్షల కోట్లను ఏ రంగాన్ని ఏ వరుసలో ఎన్నో స్థానంలో ఉంచాలో, ఎక్కడినుంచి పంపకాలు ప్రారంభిస్తే ఆయా రంగాలకు సరైన న్యాయం చేకూరుతుందో తెలిసేది.  

ఏతత్సందర్భానుసారంగా ఓ క్రొత్త సామెతను సృష్టిద్దామా?

"వామన గుంటలు ఆడడం రానివారు కూడా మహా ఆర్థికవేత్తలై విమర్శించినట్టు!"
😊

ఆట ఆడే విధానం వికీపీడియాకు కూడా ఎక్కింది‌.  ఈ లింకును క్లిక్కి చూడండి మరి.

మా లతికమ్మ ప్రేరణమ్మ తమ తాతగారి శిక్షణలో మంచి నేర్పరులౌదురు గాక!

https://te.m.wikipedia.org/wiki/%E0%B0%B5%E0%B0%BE%E0%B0%AE%E0%B0%A8_%E0%B0%97%E0%B1%81%E0%B0%82%E0%B0%9F%E0%B0%B2%E0%B1%81

Wednesday, 29 April 2020

ట్రీట్లు ట్రీట్మెంట్లకు తొందరెందుకు?



అనగా అనగా ఇద్దరు అన్నదమ్ములు. వారంతటి సోమరులు ప్రపంచంలో బహుశః మరెవ్వరూ ఉండరు.
అయినప్పటికీ, తాము చాలా తెలివైన వారమని, తాము కాలు మీద కాలు వేసుకుని ప్రపంచాన్ని శాసించడానికి పుట్టామని, మిగిలిన వాళ్ళందరూ తన మాటలను వినడానికే పుట్టారని వారికి వారిద్దరికీ గట్టి నమ్మకం.
అయితే వారి నమ్మకాల మీద ఇంకెవరికీ నమ్మకం లేదు కాబట్టి వారి మాటలను ఎవరూ వినేవారు కారు. అసలు వారిద్దరినీ ఎవరూ పట్టించుకునే వారే కారు.
వారికి పెళ్లి వయసు వచ్చింది. "మామా మామా, నీ కూతుర్లిద్దరినీ మా ఇద్దరికీ ఇచ్చి పెళ్లి చెయ్" అని వాళ్లు మేనమామను అడిగారు.
మేనమామ ఒంటికాలిమీద లేచాడు. శలకోల తీసుకొని ఒళ్లు చీరేసినంత పని చేశాడు. "ఇంకోసారి ఆ మాట ఎత్తితే నరికేస్తా" అన్నాడు.
"అదేమిట్రా తమ్ముడూ మేనల్లుళ్లమీద నీకు అంత కోపం?" అని కనీసం అమ్మైనా వారించింది కాదు.
సరే, ఒకరోజు వారు "అమ్మా అమ్మా,జంతికలు రవ్వ లడ్డులు చేసి పెట్టవే అన్నారు. ఈసారి స్వయంగా అమ్మే ఒంటికాలిమీద లేచింది. శలకోల తీసుకొని వాయించి పారేసింది.
"మీరు ఏదో ఒక పని చేసి సంపాదించి ఇంటికి డబ్బులు తెచ్చి పెట్టే దాకా నేనేమీ చేసి పెట్టను" అని ఖరాఖండిగా చెప్పేసింది.
ఒంటిమీద వాతలతో రాత్రంతా ఏడుస్తూ గడిపిన వారికి తెల్లవారేసరికి బుద్ధొచ్చింది. ఏదైనా పని చేసి సంపాదించి, తామంటే ఏమిటో తమ తెలివితేటలు ఎలాంటివో ప్రపంచానికి ఋజువు చేద్దామనుకున్నారు.
అమ్మ దగ్గరికి వెళ్లి "అమ్మా అమ్మా జంతికలు రవ్వలడ్డులు చేసి పెట్టవే" అన్నారు. అమ్మ భీకరంగా గర్జించి మళ్లీ శలకోల చేతిలోనికి తీసుకొనకముందే వారు అమ్మ కాళ్ల మీద పడ్డారు.
"అమ్మా, ఆ జంతికలు రవ్వలడ్డులు మేము బజారుకు పోయి అమ్ముకొని వస్తాము. ఎంతో కొంత సంపాదిస్తాము" అని చెప్పారు.
అమ్మ సంతోషపడింది. పోనీలే ఇప్పటికైనా వీరి సోమరితనం వదిలితే చాలు అనుకున్నది. అన్నకు ఒక బుట్ట నిండా 50 జంతికలు తమ్మునికి ఒక బుట్టనిండా 50 రవ్వలడ్డులు చేసి ఇచ్చింది.
"ఒక్కొక్కటి ఒక్కొక్క రూపాయి చొప్పున అమ్ముకు రండి" అని చెప్పింది.
ఆ విషయం తెలుసుకుని మేనమామ కూడా సంతోష పడ్డాడు. "ఒరేయ్, మీరు కష్టపడి మొత్తం అమ్ముకొని వచ్చిన రోజున చెప్పండి. మీరు ప్రయోజకులు అయ్యారని నమ్ముతాను. నా కూతుళ్లను మీకు ఇచ్చి పెళ్లి చేస్తాను" అన్నాడు.
సరేనని అన్నదమ్ములిద్దరూ బయలుదేరి బజారుకు వెళ్లారు. అంత దూరం నడిచే సరికి పాపం వారిద్దరికీ బాగా ఆకలి వేసింది.
"అన్నా! నాకు ఆకలి వేస్తోంది. కొన్ని జంతికలు ఇవ్వు" అన్నాడు తమ్ముడు.
"వీటిని అమ్మడానికి తెచ్చాను. ఎలా తింటావ్?" అని అడిగాడు అన్న.
తమ్ముడు కాసేపు ఆలోచించి, "సరే అన్నా. నా దగ్గర పది రూపాయలు ఉన్నాయి. వాటిని తీసుకుని పది జంతికలు ఇవ్వు" అన్నాడు.
"సరే అయితే" అని అన్న తమ్ముని దగ్గర నుంచి పది రూపాయలు తీసుకొని పది జంతికలు తమ్మునికి అమ్మాడు.
కాసేపు అయిన తరువాత అన్నకు ఆకలి వేసింది. తన దగ్గర ఉన్న పది రూపాయలు తమ్మునికి ఇచ్చి తాను పది రవ్వలడ్లు తీసుకుని తిన్నాడు.
ఇద్దరూ చాలా సంతోషపడ్డారు. ఇలా చేయడం వల్ల తమ సరుకు అమ్ముడు పోతుంది మంచి వ్యాపారం నడుస్తుంది అని కేరింతలు కొట్టారు.
మరి కాసేపు అయిన తర్వాత తమ్మునికి మళ్లీ ఆకలి వేసింది. ఎక్కడో బయట తిని బయటవారికోసం ఎందుకు ఖర్చు పెట్టాలని అన్న దగ్గరే తినుబండారాలు కొనుగోలు చేశాడు. ఆ తరువాత అన్నకు ఆకలి వేసింది. అతడు కూడా అదే పని చేశాడు.
మొత్తానికి సాయంత్రమయ్యేసరికి ఇద్దరూ ఒకరి బుట్టనింకొకరు ఖాళీ చేసేశారు. అన్నదమ్ములిద్దరూ ఆనందబాష్పాలతో ఒకరినొకరు కౌగలించుకున్నారు. మేనమామ తమ కాళ్లు కడిగి కన్యాదానం చేయబోయే దృశ్యాలను ఊహించుకున్నారు.
ఇంటికి తిరిగి వెళ్లారు. మొత్తం సరుకును అమ్మేశామని చెప్పేసరికి అమ్మ ఆనందబాష్పాలు రాల్చింది. మేనమామ పరమోత్సాహంతో వచ్చాడు. ఆయన వెంట పెళ్లి కూతుళ్లు కూడా మేలిముసుగు వేసుకుని సిగ్గుపడుతూ వచ్చారు. పెళ్లి ముహూర్తం పెట్టేందుకు పంతులు గారిని కూడా పిలిచారు. వచ్చిన చుట్టాలందరికీ విందులు చేశారు.
అందరి సమక్షంలోనూ మేనమామ తన మేనల్లుళ్ల ఘనతను అందరికీ చాటాడు. మొదటి రోజునే మొత్తం సరుకును అమ్మేసిన వారు తమ జీవితంలో ముందు ముందు ఇంకా ఎంతటి మహత్కార్యాలను సాధిస్తారోనని ఆశ్చర్యం వెళ్లబుచ్చాడు.
అందరూ నిశ్శబ్దంగానో చప్పట్లు కొడుతూనో కాసేపు కాలక్షేపం చేసుంటే పాపం, అంతా సవ్యంగా జరిగిపోయేదే! కాని, ఉన్నట్టుండి ఎవడో చింటూగాడు వచ్చి వీళ్ల కాళ్లమీద పడిపోయాడు. మీరు మొత్తం సరుకును మొదటి రోజే ఎలా అమ్మగలిగారు? నాకు కూడా ఆ రహస్యం చెప్పి పుణ్యం కట్టుకోండి. నాకు కూడా పెళ్లి చేసుకోవాలనుంది" అంటూ కళ్ల నీళ్లు పెట్టేసుకున్నాడు.
పాపం,జాలిగుండెల అన్నదమ్ములు ఆ రహస్యాన్ని అరమరికలు లేకుండా విపులంగా విశదీకరించారు‌‌.
వెంటనే కెవ్వు మని కేక వినిపించింది. అందరూ ఆవైపు చూశారు. పాపం, పెళ్లికూతుళ్లిద్దరూ స్పృహతప్పి పడిపోయి ఉన్నారు.
మేనల్లుళ్ల నిర్వాకం చెవులారా విన్నటువంటి, తన కూతుర్ల దురవస్థను కళ్లారా కన్నటువంటి మేనమామ కండ్లు చటచట ఎర్రబడ్డాయి. పళ్లు పటపటలాడాయి. పెదవులు వడవడ వణికాయి.
ఆ తరువాత...
ఆ తరువాత ఏం జరిగిందని నన్నడక్కండి.
అన్నీ నేనే చెప్పాలా?
మీకా మాత్రం ఊహాశక్తి లేదా?
పోనీ హింటిస్తా.
రుద్రతాండవం అంటే తెలుసా?
పోనీ దక్షయజ్ఞం గూర్చి విన్నారా?
అంతే.

నీతి -
ప్రయోగదశ దాటకుండా ట్రీట్లు ట్రీట్మంట్లు ఇవ్వరాదు.


Thursday, 2 April 2020

ఒక శిష్యుని కథ – ఒక భక్తుని వ్యథ




′′గురువు గారూ, దేవుడు ఎక్కడ ఉన్నాడు?′′
గురుకులంలో చేరిన మొదటి రోజునే ఇటువంటి ప్రశ్నను వేసిన శిష్యుని చూసి ముచ్చట పడ్డారు గురువు గారు. ′′నాయనా! దేవుడు అంతటా ఉన్నాడు′′ అని సమాధానం చెప్పాడు.
′′గురువు గారూ, అంతటా అంటే ఎక్కడ?′′ అని మరుసటి రోజు ప్రశ్న.
′′అంతటా అంటే ఈ సమస్తచరాచరజగత్తులోనూ ఆయనే నిండి ఉన్నాడు.′′
′′గురువు గారూ, చరాచర అంటే?” అని మరుసటి రోజు ప్రశ్న.
“చరము అంటే కదిలేది. అచరము అంటే కదలనిది.”
“చీమ నుండి ఏనుగు దాకా అన్నీ కదులుతున్నాయి కదా గురువు గారూ, అది దేవుడేనా?” మరుసటి రోజు ప్రశ్న.
“అవును నాయనా!”
“ఈ కర్ర ముక్క కదలటం లేదు. ఆ రాతి బొమ్మ కూడా కదలటం లేదు కదా గురువు గారూ, అది దేవుడేనా?′′ మరుసటి రోజు ప్రశ్న.
′′అవును నాయనా! ′′
′′దేవుడు ఎలాంటి వాడు గురువు గారూ?′′ మరుసటి రోజు ప్రశ్న.
′′మన తల్లిదండ్రులలాంటి వాడు, మనలను రక్షించే రాజులాంటి వాడు నాయనా!′′
ఆ మరుసటి రోజు ఆ శిష్యుడు ఎప్పటిలాగానే గుడికి వెళ్లాడు.
పూజ ముగించుకుని తిరిగి వస్తూ ఉండగా, దేవాలయపు ఏనుగు వశం తప్పింది. దారిలో నున్న ప్రతి అంగడినీ, వస్తువునూ అటూ ఇటూ విసిరివేస్తూ పరుగులెత్తడం మొదలుపెట్టింది. జనాలందరూ భయపడిపోయి దూరంగా పరుగెత్తి తప్పించుకుంటున్నారు. ఏనుగు మీద కూర్చున్న మావటివాడు చేతిలోని అంకుశంతో దానిని అదుపు చేసేందుకు విశ్వప్రయత్నం చేస్తున్నాడు.
ఇది చూసేసరికి శిష్యునికి కోపం వచ్చింది.
′′ఓయ్, మావటీ, ఆ ఏనుగును హింసించడం ఆపు. ఆ ఏనుగులో దేవుడు ఉన్నాడు′′ అంటూ దారికి అడ్డంగా నిలుచుని ఉపదేశం చేయసాగాడు.
అడ్డంగా నిలుచున్న శిష్యుని చూసేసరికి మావటివానికి తిక్క పట్టింది. ′′ఏమయ్యోవ్, తప్పుకో, పక్కకు తప్పుకో, నీకేమైనా పిచ్చా?′′ అని అరిచాడు.
′′ఏనుగులో దేవుడు ఉన్నాడు. దిగిపో. దాన్ని హింసించకు, క్షమాపణలు వేడుకో. నా మాట విను′′ అంటున్నాడు ఈ శిష్యుడు పక్కకు తప్పుకోకుండా.
′′అయ్యోవ్ సామీ, ముందు పక్కకు తప్పుకోవయ్యా. ఏనుగు అదుపులోనికి వచ్చాక అట్లే క్షమాపణలు వేడుకుంటాడులే′′ అని జనాలు కంగారు కంగారుగా అరుస్తూ చెబుతూనే ఉన్నారు.
శిష్యుడు విననే లేదు. తప్పుకోనే లేదు. దిగు, దిగు అంటూనే ఉన్నాడు.
ఏనుగు దూసుకొచ్చేసింది.
మరుసటి రోజు ఒంటినిండా వైద్యుడు కట్టిన కట్లతో ఆ శిష్యుడు ఏడ్చుకుంటూ గురువు గారి దగ్గరకు వచ్చాడు.
′′గురువు గారూ, మీరు చెప్పినదంతా అబద్ధం′′ అన్నాడు వచ్చీ రాగానే.
′′అయ్యో, ఒంటినిండా ఆ కట్లేమిటి? ఏమైంది నాయనా?′′
′′గురువు గారూ, మీరు సకలచరాచరజీవులన్నిటిలోనూ దేవుడు ఉన్నారని చెప్పారు. ′′
′′అవును. ′′
′′అది అబద్ధం. ′′
′′ఏమైంది నాయనా? ′′
′′ఏనుగు తొండంతో పట్టి విసిరేసింది′′ అంటూ శిష్యుడు జరిగిన కథ మొత్తం వివరించి చెప్పాడు. ′′ఇప్పుడు చెప్పండి గురువు గారూ, దేవుడు అనేవాడు లేడు. కనీసం ఆ ఒక్క ఏనుగులో లేడు′′ అన్నాడు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ.
గురువు గారికి జాలి వేసింది. ′′అయ్యో, తిక్కయ్యా, నీవు ఒక కారులో స్టీరింగు ఇది, బ్రేకు ఇది, ఆక్సిలరేటర్ ఇది, గేర్లు ఇవి అని పూర్తిగా కారు స్వరూపం తెలుసుకోకుండా, కారును సరిగా నడపలేవు. కారును సరిగా నడపడం నేర్చుకోకుండా, అసలు నీకు కారు నడపడం వచ్చునో రాదో పరీక్షించి లైసెన్సు ఇచ్చే అధికారులు కొందరు ఉంటారనే జ్ఞానం కూడా లేకుండా, నేరుగా హైవే మీదనే నడపడానికి ప్రయత్నిస్తే ప్రమాదం జరగదా? ఇప్పుడు నువు చేసిన పని కూడా అలాగే ఉంది. దేవుడు సకలచరాచరజగత్తులోనూ ఉన్నాడు అని చెప్పించుకుని, చరాచరాలు అంటే ఏమిటి అని అడిగావు కాని, సకల జగత్తు అనే రెండు పదార్థాలకు దాని అర్ధం మాత్రం నాకు తెలుసులే అనుకున్నావు. మిడిమిడిజ్ఞానంతో సాహసాలు చేశావు. అందుకే ఇలా జరిగింది.′′
′′పోనీ నేను అడగలేదు, కనీసం మీరైనా చెప్పవచ్చు గదా గురువు గారూ?′′
′′కారు లైసెన్స్ ఇవ్వడానికి కూడా కొన్ని రోజులు పడుతుంది. నువు వచ్చి వారం రోజులు కాకముందే నీకు సమస్తవేదాంతజ్ఞానం సమకూర్చాలంటే ఎలా నాయనా?′′
′′అసలు ఏమైంది? నేనేం తప్పు చేశాను గురువు గారూ?
చీమనుండి ఏనుగు వరకూ అన్నిటిలోనూ దేవుడు ఉన్నాడని మీరే చెప్పారు కదా?′′
′′అవును! చెప్పాను నాయనా! మరి ఆ చీమనుండి-ఏనుగువరకు అనే జాబితాలో నువు మావటి వాడిని ఎందుకు కలుపుకోలేదు? ఆ మిగిలిన జనాలను ఎందుకు కలుపుకోలేదు? మావటివాడిలో కూడా ఉన్న దేవుడు నిన్ను తప్పుకోమని హెచ్చరించాడా లేదా? జనాలందరిలోనూ కూడా ఉన్న దేవుడు నిన్ను తప్పుకోమని పదే పదే హెచ్చరించాడా లేదా? మరి నువ్వు ఆ దేవుని హెచ్చరికలను ఎందుకు ఖాతరు చేయలేదు?′′
శిష్యుడికి కళ్లు తెరుచుకున్నాయి. ′′నిజమే గురువు గారూ!′′
′′కర్ర ముక్కనుంచి రాతి బొమ్మవరకూ అన్నిటిలోనూ దేవుడు ఉన్నాడంటివి. మరి మావటి చేతిలోని అంకుశంలో లేడని ఎందుకు అనుకున్నావు?′′
′′నిజమే గురువు గారూ!′′ అన్నాడు శిష్యుడు బిక్కమొహం వేసి.
′′కాబట్టి నాయనా, సకలచరాచరజగత్తును నువు అర్థం చేసుకుంటే దేవుని కూడా నువు తప్పక అర్థం చేసుకోగలవు. అంతవరకూ మరీ ఇంతటి సాహసాలు చేయకురా′′ అన్నారు గురువు గారు శిష్యుని తలను నిమురుతూ.
′′అలాగే గురువు గారూ′′ అన్నాడు విధేయుడైన ఆ శిష్యుడు.
ఇది పాత కథ. ఒక శిష్యుని కథ.

}}}{{{



ఇప్పుడు ఇదో కొత్త కథ - భక్తుని వ్యథ

గజేంద్రమోక్షం కథ విన్న ఒక భక్తుడు కరోనా అంటే మొసలి, గజేంద్రుడంటే నేనే అని లాక్ డౌన్ రోజులలో కూడా విచ్చలవిడిగా తిరిగాడు.
ఫలితంగా అతడికి భూలోకంతో ఋణం తీరిపోయి పైలోకానికి పోయాడు. అక్కడ దేవుడు కనిపించాడు.
′′స్వామీ, మీరు వచ్చి నన్ను రక్షిస్తారనుకున్నాను. ఎందుకు రాలేదు?′′ అని అడిగాడు.
నారాయణుడు చిరునవ్వు నవ్వి,
′′భక్తా! నువు గజేంద్రమోక్షం చదివావు, కుయ్యాలించి సంరంభియై, గజప్రాణావనోత్సాహియై అనే పద్యాలు నీకు బాగా నచ్చాయి.
కాని నీవు కుయ్యి ఎప్పుడు చేశావు నేను ఆలించడానికి? ఆ గజం మొసలి నోట్లో లాక్ డౌన్ అయింది కాబట్టి నేను రక్షించాను. కాని, నువు స్వచ్ఛంద లాక్ డౌన్ ఎప్పుడు పాటించావు నిన్ను రక్షించడానికి?
నువు భక్తప్రహ్లాద కథ కూడా చదివావు కదా? ఇందు గలడందు లేడని సందేహంబు వలదు చక్రి సర్వోపగతుండు అనే పద్యభావాన్ని నీవు ఎందుకు స్మరించి ఆచరించలేకపోయావు?′′
′′అసలు నేను నిన్ను రక్షించడం కోసం ఎన్ని చిన్న చిన్న అవతారాలెత్తి ఎన్నెన్ని పాట్లు పడ్డాననుకున్నావ్?
ప్రధానమంత్రి రూపంలో మొదట జనతా కర్ఫ్యూ పెట్టించాను. తరువాత లాక్ డౌన్ ప్రకటించాను. కోట్లాది రూపాయల ధనాన్ని నీవంటి వారి రక్షణకోసమే కేటాయించాను.
ముఖ్యమంత్రుల రూపంలో సాధ్యమైన ప్రతి రక్షణచర్యను చేపట్టాను.
నువు బయటకు పోయే అవసరం లేకుండా వలంటీర్ల రూపంలో నీ చెంతకు నిత్యావసరవస్తువులు చేరవేశాను.
పారిశుద్ధ్యకార్మికుల రూపంలో నీవు నివసించే పరిసరాలన్నిటినీ శుభ్రం చేశాను.
నువు ప్రమాదకూపంలో పడకుండా పోలీసుల రూపంలో కాపలా ఉన్నాను.
వైద్యులరూపంలో నీకు స్వయంగా సేవ చేశాను.
ఇన్ని చేసినా సరే, నువు మాత్రం విచ్చలవిడిగా తిరిగి కోరి మరణం తెచ్చుకున్నావు′′ అని ఆ భక్తుడు చేసిన తప్పులను వివరించి చెప్పాడు.
ఇంతలో అక్కడకు యమభటులు వచ్చారు. నారాయణునికి నమస్కరించి, ′′స్వామీ, ఇతడు మీ భక్తుడు కాబట్టి, చివరిసారిగా మీ దర్శనం ఇప్పించి నరకానికి తీసుకురమ్మని యమధర్మరాజు ఆదేశం. మీరు అనుమతి ఇస్తే ఇతడిని తీసుకుపోతాం′′ అన్నారు.
భక్తుడు లబలబలాడాడు. ′′వద్దని చెప్పండి స్వామీ, వద్దని చెప్పండి స్వామీ.′′
నారాయణుడు చిరునవ్వు నవ్వి,
′′భయపడకు భక్తా! నరకమంటే మరేదో కాదు. నువు చేసిన పాపాలకు క్వారంటైన్ సెంటర్. అక్కడ నుంచి నువు హెల్త్ సర్టిఫికేట్ తెచ్చుకోకుండా నీకు వచ్చే జన్మలో సకలశ్రేయస్సులను ప్రసాదించడం నాకు సాధ్యం కాదు. అక్కడ యమధర్మరాజు రూపంలో ఉన్నది కూడా నేనే. దైర్యంగా వెళ్లిరా′′ అని చెప్పాడు.

చమకౌర్ లెక్క - లక్ష కంటె నలబై గొప్ప!

  “చిడియోం సే మైం బాజ్ లడావూం, సవా లాఖ్ సే ఏక్ లడావూం. తబై గోవింద నామ్ కహావూం” అని గర్జించాడు గురుగోవిందసింగ్. అంతే. “బోలే సో నిహాల్ – సత...